“Melancholie is de voelhoorn voor oneindigheid van een eindig wezen”, schreef Ton Lemaire in de jaren zestig. De tederheid: gedachten over de liefde (1968) was meteen een schot in de roos. Over de waarde van culturen: inleiding in de cultuurfilosofie (1976) werd zijn basiswerk. Zijn colleges over cultuurfilosofie aan de universiteit van Nijmegen, in de jaren zeventig en tachtig, trokken massa’s studenten. Het belette Lemaire niet om in 1988 een punt te zetten achter die klassieke academische carrière en Nederland vaarwel te zeggen. “Met tranen in de ogen heb ik staan kijken hoe het Nederlandse landschap door de opkomst van de welvaartsmaatschappij werd kapot gemaakt. Het was een aanslag op mezelf, op mijn eigen ziel”, vertelt hij. Sindsdien leeft Lemaire teruggetrokken in een afgelegen dorpje in de Franse Dordogne. Een “ecologische vluchteling” noemt hij zichzelf. Maar sinds hij in Frankrijk woont, voelt hij zich meer Nederlander dan ooit.

Posted on March 22nd, 2008 by Anneke
Filed under: Geschiedenis, Andere helden, Actueel | Share This